sobota, 31 sierpnia 2013

Viva la pasta!

W takie dni jak dzisiejszy (to znaczy dzień lenia/trolla/dziecka), kiedy nie chce mi się nic, nie wysilam się też przy kuchence. A co robi się łatwo, szybko i przyjemnie?
Makaron.
A kto uwielbia makarony w każdej postaci? No ja.
Przepis to zmodyfikowane spaghetti aglio e olio. Zmodyfikowane, bo bez pietruszki za którą moje kubki smakowe nie przepadają, oraz parmezanu bo w lodówce go brak. W zamian urozmaicone podduszoną i podsmażoną cebulką i pomidorkami cherry, których słodycz ciekawie przełamała ostrość dania.


- Garść pomidorków cherry
- Średniej wielkości cebula
- 4 ząbki czosnku
- 2/3 suszone papryczki pepperoni [a najlepiej świeża]
- Oliwa
- Gruboziarnista sól morska
- Pieprz
- Makaron spaghetti



Makaron gotuję w dużej ilości osolonego wrzątku, tak żeby był trochę bardziej twardy niż "al dente".
Po ugotowaniu hartuję zimną wodą i zostawiam na cedzaku.
W międzyczasie siekam cebulę ( dość grubo) i czosnek (drobno).
Oliwę rozgrzewam na patelni, dodaję cebulę i podsmażam, a następnie zmniejszam ogień i zaczynam ją dusić. Kiedy cebula jest już w miarę miękka dodaję czosnek, a także zmiażdżoną w moździerzu papryczkę pepperoni. Wszystko razem mieszam i podsmażam dalej. Dodaję pieprz i zmiażdżoną w moździerzu sól morską. Pomidorki cherry kroję na połówki (mniejsze), lub ósemki (większe sztuki). Dorzucam na patelnię i wszystko razem podsmażam dalej aż pomidory nie zmiękną. Następnie dodaję makaron i chwilę trzymam wszystko razem na ogniu aż makaron dojdzie do stanu "al dente".
Makaron można udekorować wiórami parmezanu, lub listkami świeżej bazylii ( ja akurat nie byłam w posiadaniu).

Smacznego!







piątek, 30 sierpnia 2013

Natalia gotuje. Czyli jak to się w ogóle zaczęło, oraz czego spodziewać się po "ichmagkochen".

Coś by trzeba tytułem wstępu.
To może dlaczego blog? Proste. Jestem straszną gadułą, a oprócz tego potrzebowałam miejsca na swoje przepisy. Zeszyty zawsze giną w nieznanych okolicznościach... Właściciela zmieniają czy co?
Podejrzewam, że dostają nóg i szpagatami zwiewają przed kolejnym bajeranckim przepisem (z trzydziestu składników, którego albo nigdy, albo tylko raz użyję).
Dlaczego w ogóle zaczęłam gotować? Odpowiedź jest prosta, wyprowadziłam się z domu, później też z internatu i nagle nie wracało się na gotowy obiad do domu. Trzeba było opanować trudną sztukę "zjedzenia czegoś nie byle jakiego na obiad" no bo ileż czasu można jeść zupki chińskie, lub na mieście...?  A sztuka ta powoli, małymi kroczkami zaczęła z obowiązku zamieniać się w pasję. Z korzyścią dla współlokatorów. Ci narzekać nie mogli. Piękne czasy, niestety z chłopakami mieszkać już nie mieszkam, ale podejrzewam, że często będę tu o nich wspominać. Bo klawi są, no.
Co jeszcze?
Oprócz kuchni na wytrawnie będą też słodkości, garść lajfstajlowych wywodów i inspiracji, oraz od czasu do czasu zapewne prywata.
Jak tylko odzyskam ładowarkę do aparatu to zacznę publikować moje dzieła... z trudem, w łzach i pocie w kuchni powstające.

Wszystkim odwiedzającym na zaś, już dziś życzę SMACZNEGO!