środa, 18 września 2013

Ziemniaki pieczone z kurkumą i tymiankiem.

Pieczone ziemniaki uwielbiam. Jak gotowanych nie znoszę, tak te pieczone mogłabym jeść (prawie) na okrągło.
Cały czas staram się dojść w ich przygotowaniu do perfekcji, pracuję nad idealnie kremowym środkiem i chrupiącą skórką. Kombinuję z przyprawami, dodatkami.
Te z przepisu poniżej są naprawdę bardzo smaczne i pasują jako dodatek zarówno do głównego dania, jak i składnik sałatki.

Pieczone ziemniaki:
- Dobrze umyte, oczyszczone ziemniaki (najlepiej ze skórką!)
- Oliwa z oliwek
- Tymianek
- Kurkuma
- Słodka papryka w proszku
- Pieprz kajeński w proszku
- Pieprz czarny w proszku
- Sól morska

Ziemniaki dokładnie myjemy i oczyszczamy, następnie osuszamy i kroimy (ćwiartki, usemki, medaliony - no co kto lubi, i jak mu wygodnie). Wrzucamy do miski, oblewamy oliwą, dodajemy przyprawy i wykładamy na blaszkę przykrytą papierem do pieczenia. Pieczemy w piekarniku przez ok. 30 minut (zależy jakiej wielkości są pyrki). Ja najpierw nastawiam piekarnik na ok. 180*C, pod koniec pieczenia zwiększam temperaturę o jakieś 40*C, żeby ziemniaki nabraly chrupkości.

Swoje akurat zjadłam solo z sosem majonezowo czosnkowym, ale tak jak pisałam pasują jako dodatek do naprawdę wielu dań, a dzięki dodatkowi kurkumy cieszą oko.

Smacznego!


piątek, 6 września 2013

Rogaliki z serem pleśniowym i szynką/dżemem z dyni.

Na początku chciałabym zaznaczyć jak bardzo cieszę się, że dziś już piątek!

Miałam w tym tygodniu najpóźniejszą zmianę w pracy i przyznam szczerze, dni uciekały mi przez palce.
Nie było też zbyt wielu warunków do gotowania, kiedy wracałam z pracy jedyne o czym marzyłam to prysznic, łóżko i film.
Jednak jeden dzień z powodu kiepskiego samopoczucia spędziłam w domu, wtedy też zrobiłam rogale i mogłam obfotografować je w sprzyjających warunkach dziennego światła. Szkoda, że niedługo skończą się takie luksusy...
Co do samych wypieków, osobiście bliżej mi do ciasta filo, niż francuskiego, ale z braku laku (a raczej z braku filo, czy wie ktoś gdzie we Wrocławiu je kupię? Albo zna dobry przepis?) użyłam tego drugiego.
Postanowiłam też zrobić mały eksperyment i w kilku rogalikach zamiast szynki dodałam dżemu z dyni, ale jak dla mnie wyszło tylko poprawnie.



Rogaliki z serem pleśniowym i szynką/dżemem z dyni:
- Ok. 100g sera typu lazur
- Kilka plasterków dobrej jakościowo szynki, np. parmeńskiej
- Jedno żółtko
- Ciasto francuskie
- Ok. jednej dużej łyżki dżemu z dyni (opcjonalnie)

 

Ciasto rozkładamy, kroimy na kwadraty, a następnie trójkąty (Siemano Dawid Podsiadło, ja też mam trójkąty i kwadraty w repertuarze!). 
Szynkę kroimy na mniejsze części, to samo robimy z serem pleśniowym.
Smarujemy brzegi ciasta roztrzepanym żółtkiem, układamy nadzienie, zawijamy w rogaliki.
W tym czasie rozgrzewamy piekarnik do ok. 180*c, rogaliki pieczemy ok. 15-20 minut (będzie widać po nich kiedy będą dobre).


Moje rogaliki nie wyszły zbyt reprezentacyjnie, dopiero uczę się trudnej sztuki ich formowania. Jakby nie patrzeć, dopiero kiedy zrobimy coś kilka/kilkanascie razy zaczyna nam wychodzić w miarę dobrze.
Ja wiem, że następne rogale będą z zupełnie innym nadzieniem. Te jest bardzo dobre, ale nie byłabym sobą, gdybym nie chciała poeksperymentować.

Smacznego!


wtorek, 3 września 2013

Pizza con gorgonzola.


Z każdym dniem mówię sobie "jutro idę na dietę". I co? Kończy się jak dziś, robię coś dobrego. Tym razem padło na pizzę. Usprawiedliwiałam się tym, że jest okazja, bo będzie gość.
Miałam ochotę na jakieś nowe połączenie. Padło na gorgonzolę, duszoną cebulę, pomidory [cherry i żółte], oraz jakże "dietetyczny" boczek.
Żeby choć trochę się rozgrzeszyć z tej niezdrowej obiadokolacji ciasto zrobiłam z mąki z pełnego przemiału.

Pizza con gorgonzola:
- Pomidory cherry (garstka)
- 2 małe lub jeden większy żółty pomidor
- 1/2 dużego opakowania gorgonzoli
- Boczek (lub inne mięso, ja następnym razem dodam kolbasz)
- Podduszona cebula

Ciasto:
-Drożdże
-Odrobina cukru
-Odrobina soli
-Mąka pełnoziarnista
-Woda

*opcjonalnie mężczyzna do wyrobienia ciasta



Nie ukrywam, ja skorzystałam z propozycji opcjonalnej. Ciasto na pizzę wyrobił mi mężczyzna. Zawsze korzystam z tego samego modelu faceta, i zawsze ciasto na pizzę jest idealne.
Gdyby ten skomplikowany sprzęt się buntował wystarczy przypomnieć mu o tym, że robi swój obiad. Efekt jest natychmiastowy.



Podczas gdy ciasto sobie grzecznie rosło, a mężczyzna odpoczywał po ciężkiej pracy, ja zajęłam się dodatkami.
Cebulkę poddusiłam na oliwie, przygotowałąm sos pomidorowy do posmarowania blatów, pokroiłam boczek, ser, pomidory (cherry na połówki, żółte na dość grube plastry).




Kiedy ciasto wyrosło, podzieliłam je na trzy niezbyt duże blaty. Są takie nierówne, ponieważ nie dorobiłam się jeszcze wałka, i formowałam je ręcznie. Jak dla mnie dodaje im to uroku. Każdy posmarowałam oliwą, sosem i ułożyłam dodatki. Na dwóch blatach użyłam pomidorów cherry, na trzecim plastrów żółtego.
Pizze piekłam w 180*C przez ok. 15-20 minut. 

Smacznego.



Na koniec chciałabym przedstawić wam moją nową współlokatorkę. Murka mieszka z nami od ok. dwóch godzin i jest tak zwanym "kotem na tymczasie". Ze względu na nasz tryb życia, ani ja, ani moje współlokatorki nie mogłyśmy wziąć kota na stałe. Postanowiłyśmy więc stać się domem tymczasowym dla kota z fundacji. W ten sposób pojawiła się u nas ta pstrokacizna.