niedziela, 6 października 2013

Pikantna zupa dyniowa z mleczkiem kokosowym.

Z cyklu: Czas na DYNIĘ!
W tym roku nieśmiało zaprzyjaźniam się z tym warzywem. Było curry (zeżarte zanim udało się je uwiecznić), było ciasto (przepis na dniach się tu pojawi), jest i zupa.
Zupa z gatunku tych przeze mnie najulubieńszych. Bez pływających farfocli i chaszczy (tu puszczam oczko w stronę mojej kuzynki -  Emilki, która to chaszczy w zupach nie znosi... tak na marginesie wspomniane "chaszcze" to nic innego jak wszelkie pietruszki, pory, koperki i reszta zielonych wrogów).
Zblendowana na gładko, dość gęsta, aromatyczna.


Zupa dyniowa z mleczkiem kokosowym:
- Ok. 1kg dyni (przed obraniem)
- Puszka mleczka kokosowego
- 1 duża cebula
- Ok. 2-3 cm startego imbiru
- Dwa ząbki czosnku
- Litr bulionu (albo wody, jak komu wygodniej)
- Sól
- Pieprz
- Papryka słodka lub ostra
- Chilli
- Olej kokosowy


Dynię obieramy ze skóry, usuwamy część z pestkami i kroimy w kostkę (możemy też zetrzeć na tarce).
Cebulę kroimy dość drobno, wrzucamy na rozgrzany olej kokosowy. Imbir ścieramy na tarce, dorzucamy do cebulki, czosnek przeciskamy przez praskę i także wrzucamy do garnka. 
Kiedy cebula zmięknie, dokładamy dynię i mieszamy wszystko. Następnie zmniejszamy ogień i przykrywamy pokrywką. 
Dynia zacznie się dusić i puszczać wodę, kiedy będzie już miękka dolewamy bulion i dalej gotujemy.
Następnie zupę doprawiamy, żeby była dość pikantna (dla mnie była też lekko za słodka, więc żeby dodać jej kwaskowatego posmaku dodałam "od siebie" średni chlust octu winnego), wlewamy mleko kokosowe i całą mieszankę blendujemy na gładko. 

Zupę już po rozlaniu do naczynia przyozdobiłam jeszcze czarnym pieprzem do smaku.




Chciałam też przeprosić za zaniedbanie bloga. Wrzesień był intensywnym miesiącem, często nawet brałam się za obfotografowanie przygotowywanego jadła, ale zazwyczaj albo coś było ze światłem, albo zdążyliśmy pożreć posiłek przed finalnym zdjęciem. No ale poprawę obiecuję i następnym razem zapraszam na ciasto.


Smacznego!



środa, 18 września 2013

Ziemniaki pieczone z kurkumą i tymiankiem.

Pieczone ziemniaki uwielbiam. Jak gotowanych nie znoszę, tak te pieczone mogłabym jeść (prawie) na okrągło.
Cały czas staram się dojść w ich przygotowaniu do perfekcji, pracuję nad idealnie kremowym środkiem i chrupiącą skórką. Kombinuję z przyprawami, dodatkami.
Te z przepisu poniżej są naprawdę bardzo smaczne i pasują jako dodatek zarówno do głównego dania, jak i składnik sałatki.

Pieczone ziemniaki:
- Dobrze umyte, oczyszczone ziemniaki (najlepiej ze skórką!)
- Oliwa z oliwek
- Tymianek
- Kurkuma
- Słodka papryka w proszku
- Pieprz kajeński w proszku
- Pieprz czarny w proszku
- Sól morska

Ziemniaki dokładnie myjemy i oczyszczamy, następnie osuszamy i kroimy (ćwiartki, usemki, medaliony - no co kto lubi, i jak mu wygodnie). Wrzucamy do miski, oblewamy oliwą, dodajemy przyprawy i wykładamy na blaszkę przykrytą papierem do pieczenia. Pieczemy w piekarniku przez ok. 30 minut (zależy jakiej wielkości są pyrki). Ja najpierw nastawiam piekarnik na ok. 180*C, pod koniec pieczenia zwiększam temperaturę o jakieś 40*C, żeby ziemniaki nabraly chrupkości.

Swoje akurat zjadłam solo z sosem majonezowo czosnkowym, ale tak jak pisałam pasują jako dodatek do naprawdę wielu dań, a dzięki dodatkowi kurkumy cieszą oko.

Smacznego!


piątek, 6 września 2013

Rogaliki z serem pleśniowym i szynką/dżemem z dyni.

Na początku chciałabym zaznaczyć jak bardzo cieszę się, że dziś już piątek!

Miałam w tym tygodniu najpóźniejszą zmianę w pracy i przyznam szczerze, dni uciekały mi przez palce.
Nie było też zbyt wielu warunków do gotowania, kiedy wracałam z pracy jedyne o czym marzyłam to prysznic, łóżko i film.
Jednak jeden dzień z powodu kiepskiego samopoczucia spędziłam w domu, wtedy też zrobiłam rogale i mogłam obfotografować je w sprzyjających warunkach dziennego światła. Szkoda, że niedługo skończą się takie luksusy...
Co do samych wypieków, osobiście bliżej mi do ciasta filo, niż francuskiego, ale z braku laku (a raczej z braku filo, czy wie ktoś gdzie we Wrocławiu je kupię? Albo zna dobry przepis?) użyłam tego drugiego.
Postanowiłam też zrobić mały eksperyment i w kilku rogalikach zamiast szynki dodałam dżemu z dyni, ale jak dla mnie wyszło tylko poprawnie.



Rogaliki z serem pleśniowym i szynką/dżemem z dyni:
- Ok. 100g sera typu lazur
- Kilka plasterków dobrej jakościowo szynki, np. parmeńskiej
- Jedno żółtko
- Ciasto francuskie
- Ok. jednej dużej łyżki dżemu z dyni (opcjonalnie)

 

Ciasto rozkładamy, kroimy na kwadraty, a następnie trójkąty (Siemano Dawid Podsiadło, ja też mam trójkąty i kwadraty w repertuarze!). 
Szynkę kroimy na mniejsze części, to samo robimy z serem pleśniowym.
Smarujemy brzegi ciasta roztrzepanym żółtkiem, układamy nadzienie, zawijamy w rogaliki.
W tym czasie rozgrzewamy piekarnik do ok. 180*c, rogaliki pieczemy ok. 15-20 minut (będzie widać po nich kiedy będą dobre).


Moje rogaliki nie wyszły zbyt reprezentacyjnie, dopiero uczę się trudnej sztuki ich formowania. Jakby nie patrzeć, dopiero kiedy zrobimy coś kilka/kilkanascie razy zaczyna nam wychodzić w miarę dobrze.
Ja wiem, że następne rogale będą z zupełnie innym nadzieniem. Te jest bardzo dobre, ale nie byłabym sobą, gdybym nie chciała poeksperymentować.

Smacznego!


wtorek, 3 września 2013

Pizza con gorgonzola.


Z każdym dniem mówię sobie "jutro idę na dietę". I co? Kończy się jak dziś, robię coś dobrego. Tym razem padło na pizzę. Usprawiedliwiałam się tym, że jest okazja, bo będzie gość.
Miałam ochotę na jakieś nowe połączenie. Padło na gorgonzolę, duszoną cebulę, pomidory [cherry i żółte], oraz jakże "dietetyczny" boczek.
Żeby choć trochę się rozgrzeszyć z tej niezdrowej obiadokolacji ciasto zrobiłam z mąki z pełnego przemiału.

Pizza con gorgonzola:
- Pomidory cherry (garstka)
- 2 małe lub jeden większy żółty pomidor
- 1/2 dużego opakowania gorgonzoli
- Boczek (lub inne mięso, ja następnym razem dodam kolbasz)
- Podduszona cebula

Ciasto:
-Drożdże
-Odrobina cukru
-Odrobina soli
-Mąka pełnoziarnista
-Woda

*opcjonalnie mężczyzna do wyrobienia ciasta



Nie ukrywam, ja skorzystałam z propozycji opcjonalnej. Ciasto na pizzę wyrobił mi mężczyzna. Zawsze korzystam z tego samego modelu faceta, i zawsze ciasto na pizzę jest idealne.
Gdyby ten skomplikowany sprzęt się buntował wystarczy przypomnieć mu o tym, że robi swój obiad. Efekt jest natychmiastowy.



Podczas gdy ciasto sobie grzecznie rosło, a mężczyzna odpoczywał po ciężkiej pracy, ja zajęłam się dodatkami.
Cebulkę poddusiłam na oliwie, przygotowałąm sos pomidorowy do posmarowania blatów, pokroiłam boczek, ser, pomidory (cherry na połówki, żółte na dość grube plastry).




Kiedy ciasto wyrosło, podzieliłam je na trzy niezbyt duże blaty. Są takie nierówne, ponieważ nie dorobiłam się jeszcze wałka, i formowałam je ręcznie. Jak dla mnie dodaje im to uroku. Każdy posmarowałam oliwą, sosem i ułożyłam dodatki. Na dwóch blatach użyłam pomidorów cherry, na trzecim plastrów żółtego.
Pizze piekłam w 180*C przez ok. 15-20 minut. 

Smacznego.



Na koniec chciałabym przedstawić wam moją nową współlokatorkę. Murka mieszka z nami od ok. dwóch godzin i jest tak zwanym "kotem na tymczasie". Ze względu na nasz tryb życia, ani ja, ani moje współlokatorki nie mogłyśmy wziąć kota na stałe. Postanowiłyśmy więc stać się domem tymczasowym dla kota z fundacji. W ten sposób pojawiła się u nas ta pstrokacizna.



sobota, 31 sierpnia 2013

Viva la pasta!

W takie dni jak dzisiejszy (to znaczy dzień lenia/trolla/dziecka), kiedy nie chce mi się nic, nie wysilam się też przy kuchence. A co robi się łatwo, szybko i przyjemnie?
Makaron.
A kto uwielbia makarony w każdej postaci? No ja.
Przepis to zmodyfikowane spaghetti aglio e olio. Zmodyfikowane, bo bez pietruszki za którą moje kubki smakowe nie przepadają, oraz parmezanu bo w lodówce go brak. W zamian urozmaicone podduszoną i podsmażoną cebulką i pomidorkami cherry, których słodycz ciekawie przełamała ostrość dania.


- Garść pomidorków cherry
- Średniej wielkości cebula
- 4 ząbki czosnku
- 2/3 suszone papryczki pepperoni [a najlepiej świeża]
- Oliwa
- Gruboziarnista sól morska
- Pieprz
- Makaron spaghetti



Makaron gotuję w dużej ilości osolonego wrzątku, tak żeby był trochę bardziej twardy niż "al dente".
Po ugotowaniu hartuję zimną wodą i zostawiam na cedzaku.
W międzyczasie siekam cebulę ( dość grubo) i czosnek (drobno).
Oliwę rozgrzewam na patelni, dodaję cebulę i podsmażam, a następnie zmniejszam ogień i zaczynam ją dusić. Kiedy cebula jest już w miarę miękka dodaję czosnek, a także zmiażdżoną w moździerzu papryczkę pepperoni. Wszystko razem mieszam i podsmażam dalej. Dodaję pieprz i zmiażdżoną w moździerzu sól morską. Pomidorki cherry kroję na połówki (mniejsze), lub ósemki (większe sztuki). Dorzucam na patelnię i wszystko razem podsmażam dalej aż pomidory nie zmiękną. Następnie dodaję makaron i chwilę trzymam wszystko razem na ogniu aż makaron dojdzie do stanu "al dente".
Makaron można udekorować wiórami parmezanu, lub listkami świeżej bazylii ( ja akurat nie byłam w posiadaniu).

Smacznego!







piątek, 30 sierpnia 2013

Natalia gotuje. Czyli jak to się w ogóle zaczęło, oraz czego spodziewać się po "ichmagkochen".

Coś by trzeba tytułem wstępu.
To może dlaczego blog? Proste. Jestem straszną gadułą, a oprócz tego potrzebowałam miejsca na swoje przepisy. Zeszyty zawsze giną w nieznanych okolicznościach... Właściciela zmieniają czy co?
Podejrzewam, że dostają nóg i szpagatami zwiewają przed kolejnym bajeranckim przepisem (z trzydziestu składników, którego albo nigdy, albo tylko raz użyję).
Dlaczego w ogóle zaczęłam gotować? Odpowiedź jest prosta, wyprowadziłam się z domu, później też z internatu i nagle nie wracało się na gotowy obiad do domu. Trzeba było opanować trudną sztukę "zjedzenia czegoś nie byle jakiego na obiad" no bo ileż czasu można jeść zupki chińskie, lub na mieście...?  A sztuka ta powoli, małymi kroczkami zaczęła z obowiązku zamieniać się w pasję. Z korzyścią dla współlokatorów. Ci narzekać nie mogli. Piękne czasy, niestety z chłopakami mieszkać już nie mieszkam, ale podejrzewam, że często będę tu o nich wspominać. Bo klawi są, no.
Co jeszcze?
Oprócz kuchni na wytrawnie będą też słodkości, garść lajfstajlowych wywodów i inspiracji, oraz od czasu do czasu zapewne prywata.
Jak tylko odzyskam ładowarkę do aparatu to zacznę publikować moje dzieła... z trudem, w łzach i pocie w kuchni powstające.

Wszystkim odwiedzającym na zaś, już dziś życzę SMACZNEGO!