wtorek, 3 września 2013

Pizza con gorgonzola.


Z każdym dniem mówię sobie "jutro idę na dietę". I co? Kończy się jak dziś, robię coś dobrego. Tym razem padło na pizzę. Usprawiedliwiałam się tym, że jest okazja, bo będzie gość.
Miałam ochotę na jakieś nowe połączenie. Padło na gorgonzolę, duszoną cebulę, pomidory [cherry i żółte], oraz jakże "dietetyczny" boczek.
Żeby choć trochę się rozgrzeszyć z tej niezdrowej obiadokolacji ciasto zrobiłam z mąki z pełnego przemiału.

Pizza con gorgonzola:
- Pomidory cherry (garstka)
- 2 małe lub jeden większy żółty pomidor
- 1/2 dużego opakowania gorgonzoli
- Boczek (lub inne mięso, ja następnym razem dodam kolbasz)
- Podduszona cebula

Ciasto:
-Drożdże
-Odrobina cukru
-Odrobina soli
-Mąka pełnoziarnista
-Woda

*opcjonalnie mężczyzna do wyrobienia ciasta



Nie ukrywam, ja skorzystałam z propozycji opcjonalnej. Ciasto na pizzę wyrobił mi mężczyzna. Zawsze korzystam z tego samego modelu faceta, i zawsze ciasto na pizzę jest idealne.
Gdyby ten skomplikowany sprzęt się buntował wystarczy przypomnieć mu o tym, że robi swój obiad. Efekt jest natychmiastowy.



Podczas gdy ciasto sobie grzecznie rosło, a mężczyzna odpoczywał po ciężkiej pracy, ja zajęłam się dodatkami.
Cebulkę poddusiłam na oliwie, przygotowałąm sos pomidorowy do posmarowania blatów, pokroiłam boczek, ser, pomidory (cherry na połówki, żółte na dość grube plastry).




Kiedy ciasto wyrosło, podzieliłam je na trzy niezbyt duże blaty. Są takie nierówne, ponieważ nie dorobiłam się jeszcze wałka, i formowałam je ręcznie. Jak dla mnie dodaje im to uroku. Każdy posmarowałam oliwą, sosem i ułożyłam dodatki. Na dwóch blatach użyłam pomidorów cherry, na trzecim plastrów żółtego.
Pizze piekłam w 180*C przez ok. 15-20 minut. 

Smacznego.



Na koniec chciałabym przedstawić wam moją nową współlokatorkę. Murka mieszka z nami od ok. dwóch godzin i jest tak zwanym "kotem na tymczasie". Ze względu na nasz tryb życia, ani ja, ani moje współlokatorki nie mogłyśmy wziąć kota na stałe. Postanowiłyśmy więc stać się domem tymczasowym dla kota z fundacji. W ten sposób pojawiła się u nas ta pstrokacizna.



2 komentarze:

  1. pizza wygląda iście po włosku, aż ślinka cieknie! A kot to tak nieinwazyjne zwierze, że przy hotelowym życiu (w domu tylko sypiam) on i tak jest zadowolony ;)

    OdpowiedzUsuń
  2. Właśnie poważnie zastanawiam się, czy Murka nie zostanie ze mną :)

    OdpowiedzUsuń